Ο Σύνδεσμός μας ζητά να αποσυρθεί το συγκεκριμένο εδάφιο. 

Αναλυτικότερα:

Το εδάφιο αυτό εκχωρεί αρμοδιότητες του Δημοσίου στην εκάστοτε ιδιωτικών συμφερόντων Εταιρεία Ανάπτυξης και Διαχείρισης Επιχειρηματικού Πάρκου (ΕΑΔΕΠ) επί των εγκατεστημένων επιχειρήσεων στον οικείο Οργανωμένο Υποδοχέα Μεταποιητικών και Επιχειρηματικών Δραστηριοτήτων (ΟΥΜΕΔ). Παρότι το εν λόγω εδάφιο φέρει χαρακτήρα "υποχρέωσης μη αντίθεσης (συμβατότητας)" άλλων νομοθετημάτων και είναι εξαιρετικά γενικόλογο και αόριστο, ωστόσο εγκαθιδρύει σαφές έρεισμα για την επέκταση της υφιστάμενης αρμοδιότητας των ΕΑΔΕΠ για την έκδοση Βεβαίωσης Συμβατότητας ενδιαφερόμενης επιχείρησης ως προς την περιβαλλοντικό τύπο του οικείου ΟΥΜΕΔ (Α1, Α2, κλπ).

Το εδάφιο εμμέσως αναγνωρίζει δικαίωμα απόλυτης κρίσης πλήρους ιδιοκτήτη στην ΕΑΔΕΠ για τις εκτάσεις του οικείου ΟΥΜΕΔ, ανεξαρτήτως εάν αυτές οι εκτάσεις της παραχωρήθηκαν, της ανήκουν ή δεν της ανήκουν, κάτι που εμφανώς δεν υποστηρίζεται από τα γνωστά περί ιδιοκτησίας και βρίσκει αντίθετους τους πλείστους όσους ιδιοκτήτες γης εντός ΟΥΜΕΔ.

Περαιτέρω, το εδάφιο αυτό αφήνει μέγα περιθώριο κατάχρησης από την εκάστοτε ΕΑΔΕΠ, η οποία δύναται να χρησιμοποιήσει τον διευρυμένο έλεγχο συμβατότητας για να εμποδίσει κινήσεις εγκατάστασης, εκσυγχρονισμού, επέκτασης κλπ. μιας επιχείρησης ή να αξιώσει υπέρογκη αμοιβή για τον έλεγχο και την τελική θετική κρίση της.

 Τέλος, το επίπεδο γενικότητας στο οποίο κινείται το εδάφιο στερεί τις απαραίτητες εγγυήσεις για τη δυνατότητα αποτελεσματικής άμυνας οποιασδήποτε επιχείρησης απέναντι στην τυχόν κατάχρηση της εξουσίας, που εκχωρείται στις ΕΑΔΕΠ.

Για τους λόγους αυτούς, ο ΠΑΣΕΒΙΠΕ αιτείται την απόσυρση του εδαφίου 10.3.ε.

Συμπληρωματικά, ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Βιομηχανικών Περιοχών προτείνει τα παρακάτω:

1. Να ενταχθεί στο νέο ΕΧΠ-ΒΕ κατεύθυνση υποχρεωτικής εφαρμογής για την θέσπιση κατάλληλων Χρήσεων Γης σε κάθε Περιφερειακή Ενότητα της χώρας, ώστε να μπορεί να υποδεχθεί τουλάχιστον έναν ΟΥΜΕΔ, τύπου και μεγέθους, που θα εξυπηρετεί τις μακροχρόνιες προοπτικές ανάπτυξης της συγκεκριμένης Περιφερειακής Ενότητας, μαζί με τις συνοδές υποδομές χερσαίων (σταθερής τροχιάς και μη) και διατροπικών μεταφορών για τη σύνδεση με αεροδρόμια και λιμένες για τα εμπορεύματα και με τις αστικές συγκεντρώσεις για τους εργαζόμενους.

2. Να δοθεί κατεύθυνση άμεσης εφαρμογής στην εξειδίκευση των αναγκών γης για νέα Επιχειρηματικά Πάρκα ανά Περιφερειακή Ενότητα, ώστε να διευκολυνθεί η μελέτη απόδοσης χρήσεων γης, που θα επιτρέψει την δημιουργία ΟΥΜΕΔ σε κάθε Περιφερειακή Ενότητα. Συμπληρωματικά, να απαγορευθεί η δημιουργία νέων γηπέδων εντός ΟΥΜΕΔ με μονομερή απόφαση της οικείας ΕΑΔΕΠ για τη μείωση των υφιστάμενων κοινόχρηστων και κοινωφελών χώρων, που υπάρχουν.

3. Να προκριθεί η συνύπαρξη παραγωγικών μεταποιητικών δραστηριοτήτων και δραστηριοτήτων εφοδιαστικής αλυσίδας σε ενιαίους ΟΥΜΕΔ, καθώς αυτοί εκτιμάται ότι θα οδηγήσουν σε συμφερότερη και ομαλότερη εξυπηρέτηση των πρώτων από τις δεύτερες. Η πρακτική είναι διεθνής, όπου ενέχεται επιτόπια παραγωγή, ενώ δεν αντίκειται στη δημιουργία ΟΥΜΕΔ αμιγώς για δραστηριότητες εφοδιαστικής, οι οποίοι συνήθως στοχεύουν στην αποθήκευση και διαμετακόμιση αγαθών, που έχουν παραχθεί μακριά τους, εκτός χώρας ή και Ευρώπης.

4. Παρότι εκτός κειμένου της υπό διαβούλευση ΚΥΑ, 25/35, η Στρατηγική ΜΠΕ που συνοδεύει την ΚΥΑ αναφέρεται σε επιβάρυνση με έως 25 ευρώ/τ.μ. δομούμενης επιφάνειας εκτός σχεδίου με θεσμοθετημένες χρήσεις γης και έως 35 ευρώ/τ.μ. δομούμενης επιφάνειας εκτός σχεδίου και εκτός θεσμοθετημένων χρήσεων, προκειμένου τα γήπεδα εκτός ΟΥΜΕΔ να καταστούν λιγότερο ελκυστικά από γήπεδα εντός ΟΥΜΕΔ. Η κατεύθυνση αυτή της ΣΜΠΕ δίνει λανθασμένο σήμα στους μελετητές και τη Διοίκηση: αντί να διευκολύνονται (χρηματοδοτικά, φορολογικά, εγγυητικά) οι επενδυτές να διαχειριστούν το υψηλότερο κόστος γης εντός ΟΥΜΕΔ λόγω των επενδύσεων σε υποδομές που φέρουν, ωθούνται στο να πληρώσουν τα γήπεδα εκτός σχεδίου τεχνηέντως ακριβότερα, καλύπτοντας και νομιμοποιώντας έτσι τις δαπάνες, που έχουν κάνει οι υφιστάμενες ΕΑΔΕΠ στους οικείους τους ΟΥΜΕΔ, ανεξαρτήτως εάν αυτές έχουν υπάρξει εύλογες ή μη. Παράλληλα, ποσοτικοποιείται έμμεσα το μέσο κόστος των υποδομών στους υφιστάμενους ΟΥΜΕΔ σε μεταξύ 25 και 35€/τ.μ. δομούμενης επιφάνειας. Εάν υπάρχει πρόθεση σοβαρής εξέτασης μέτρων, με τα οποία οι ΟΥΜΕΔ θα καταστούν ελκυστικοί τόποι [μετ]εγκατάστασης βιομηχανικών δραστηριοτήτων και δραστηριοτήτων εφοδιαστικής αλυσίδας, ως τόποι που προσφέρουν υψηλή ανταγωνιστικότητα εντός των περιβαλλοντικών και κοινωνικών ορίων του πλανήτη, προτείνεται τα μέτρα αυτά να δομηθούν γύρω από την εξίσωση προς τα κάτω -με εργαλεία χρηματοπιστωτικά και φορολογικά- του κόστους αγοράς γηπέδου, εγκατάστασης και λειτουργίας εντός ΟΥΜΕΔ με το διαφαινόμενα χαμηλότερο κόστος αγοράς γηπέδου, εγκατάστασης και λειτουργίας  εκτός ΟΥΜΕΔ.

5. Συναφώς προς το προηγούμενο σχόλιο, αναφορικά με την ορθή κατεύθυνση οικονομικών παρεμβάσεων στη χωροθέτηση βιομηχανίας και εφοδιαστικής, κρίνεται απολύτως αντιπαραγωγική η επιβολή  από τις ΕΑΔΕΠ προς ενδιαφερόμενους επενδυτές, της απόκτησης Δικαιώματος Επιφανείας (μακροχρόνιας μίσθωσης) σε γήπεδα εντός ΟΥΜΕΔ αντί της αγοράς των γηπέδων. Αντί αυτής, εισηγούμαστε την προαιρετική επιλογή μεταξύ της απόκτησης Δικαιώματος Επιφανείας σε ένα γήπεδο και της αγοράς του, αναλόγως των οικονομικών προβλέψεων του ενδιαφερόμενου επενδυτή. Για παράδειγμα, υπολογισμοί μας για συγκεκριμένα γήπεδα σε ΟΥΜΕΔ που διαχειρίζεται η ΕΑΔΕΠ «ΕΤΒΑ ΒΙΠΕ ΑΕ» δείχνουν συντριπτικά ακριβότερη τη λύση του Δικαιώματος Επιφανείας μετά τα πρώτα επτά (7) έτη, χρονικό ορίζοντα σαφώς μικρότερο από τη συνήθη ζωή βιομηχανικών επενδύσεων. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο επενδυτής -αν είχε το δικαίωμα- θα αγόραζε το γήπεδο."